‘Wat ze doen is moreel verwerpelijk en draagt niets bij aan de reële economie,’ aldus senator Lode Vereeck. In Brussel schaarde een ruime kamermeerderheid zich gisteren achter een wetsvoorstel dat de vleugels van aasgierfondsen kortwiekt. Brussel behaalt hiermee een wereldwijde primeur.
Juridische strijd
Als het een beetje meezit, kan Hernán Lorenzino, de Argentijnse ambassadeur van België, binnenkort weet uit eten in Brussel. Sinds deze week moet de diplomaat elke euro omdraaien omdat hij niet kan pinnen. Deze blokkade is het gevolg van een langlopende juridische strijd tussen de Argentijnse staat en de Amerikaanse miljardair Paul Singer. In 2001 sloot het IMF een faillissementsakkoord met Argentinië over de afwikkeling van de schulden: voor elke uitgeleende dollar kregen buitenlandse crediteuren dertig cent terug. Bijna alle schuldeisers stemden in met deze hair cut, behalve een handvol ‘hold out investors’. Zij verkochten hun afgewaardeerde obligaties aan Singer die een regiment gewiekste advocaten aan het werk zette met als doel volledige terugbetaling inclusief rente af te dwingen.
Beslagleggingen
In juni vorig jaar was de prijs van het ‘waardeloze’ schuldpapier opgelopen tot 1,5 miljard dollar. Het Amerikaanse gerechtshof decreteerde dat Buenos Aires om te beginnen 907 miljoen dollar moest overmaken aan Elliot Management, het hedge fund van Singer dat een slordige 25 miljard dollar beheert. Omdat de Argentijnen nog steeds weigeren, bestoken Singer en zijn maatjes hen wereldwijd met beslagleggingen en het opeisen van banktegoeden. Wapperend met gerechtelijke uitspraken wist de miljardair in 2012 de schitterende driemaster Libertad van de Argentijnse marine aan de ketting te leggen toen het schip in Ghanese havenstad Tema afmeerde. Na twee maanden van gehakketak liet de Ghanese rechtbank het schip weer gaan omdat het als militair vaartuig immuniteit genoot.
Juridisch kolonialisme
Argentinië is niet het enige land dat hedge funds tot de laatste cent proberen uit te wringen. Tal van Afrikaanse landen, zoals Congo, vallen op soortgelijke wijze aan hun praktijken ten prooi. Omdat hiermee de weg naar herstel wordt gebarricadeerd, beschouwt menig politicus deze activiteiten als ‘juridisch kolonialisme’. Uitgerekend België is het eerste land dat de daad bij het woord durft te voegen. Op initiatief van volksvertegenwoordigers Luk van Biesen en Ahmed Laaouej schaarde een kamermeerderheid zich gisteren achter een wetsvoorstel dat aasgierfondsen belet via Belgische rechtbanken volledige betaling te vorderen. In plaats van de nominale schuld vermeerderd met rente, mogen rechters voortaan enkel bedrag dat is betaald voor de overname van de schuldpapieren toewijzen aan de schuldeisers.
Moreel verwerpelijk
In Brussel maakt men zich geen illusies dat de pionierswetgeving Paul Singer tot meer inschikkelijkheid zal bewegen. Toch is het niet louter symboolpolitiek: ‘Regeringen zullen in de toekomst misschien geneigd zijn om een deel van hun schuldfinanciering via ons land te laten verlopen aangezien ze hier beschermd zijn tegen aasgierfondsen. Als dat gebeurt, dan zullen andere landen snel volgen,’ aldus senator Lode Vereeck in een interview met de Vlaamse krant De Standaard.